یاد جریان سال قبل افتادم که نزدیک امتحانام عیشمو زهر مار کرده بود و ترسونده بودم . پیام کوتاه  فرستادم که الهی من قربون اون قد کوتاه و موهای فشنت برم غلط کردم به پات می افتم ببخشید تو حال خودم نبودم قرص خورده بودم و.... . جواب نمی داد منم بی خیال شدم .

یک بار تو عمرم چت کردم اونم با  آقا کوتوله . بعد دیگه تلفن بازی و ۲ -۳ بارم تو پارک هم دیگرو دیدیم . مسخره بازی بود چون به عنوان یه تفریح بهش نیگا می کردم . ته دلم یه کوچولو دوسشم داشتم . ما فقط همدیگرو مسخره می کردیم و هیچ حرف عاشقانه ای هم بینمون رد و بدل نمی شد . ولی یه اخلاق توپ داشت اونم غیرتش بود . در واقع نقطه ضعفش بود . بگذریم...

صبح شد . بیدار که شدم دیدم اس داده که خدا ذلیلت کنه و به خاک سیاه بشوندت و ایشالا بترشی و تو معرفت و اخلاق نداری و ... . منم زدم بیشین بینیم بابا ....(یه فحش زشت).ته دلم دلهره داشتم که مبادا خر بشه و بخواد کاری کنه که آبروم بره . من دختر سکرت و ترسویی بودم و بجز دوستای نزدیکم کسی از ماجرای کوتوله خبر نداشت . و پدر و مادری داشتم که خدا نصیب نکنه . مادرم از پدرم غیرتی تر بود . اه از این غیرت ! 

دم ظهر که شد باز کرم ریختنم شروع شد . این بار فقط حرفایی می زدم که اعصابشو بریزم به هم . می گفتم و می شنیدم . ناهار که خوردم گوشیمو بر داشتم که ماراتن جنجال رو شروع کنم که دیدم یه شماره نا آشنا اس ام اس داده:خانوم شما مشکل روانی دارین خودتونو به روان پزشک نشون بدین من دوستشم آوردمش بیمارستان داشته سکته می کرده و... . جا خوردم . قبلا گفته بود بیماری قلبی داره . انگار یه عالمه یخ رو سرم آب شد . زنگ زدم به همون شماره . واقعا سر و صدای بیمارستان می اومد و دوستشم سرم داد زد و دعوام کرد . گفت مادرش نمی دونه اگه بفهمه دق می کنه و... . منم سکوت کرده بودم و به حرفای رفیقش گوش می کردم . گفتم میخوام با خودش حرف بزنم دوستشم قطع کرد . من موندم و تردید و عذاب وجدان . شوخی مسخره ای کرده بودم . فقط به خاطر تقاضای اون . از من کاری رو خواسته بود که نباید می خواست چون قرار نبود بخواد . منم به خاطر خواسته ی زشتش استارت زدم و فحش دادنمو شروع کردم .

خوابم برد . وقتی بیدار شدم گیج بودم . حوصله ی هیچ چیزو نداشتم . هنوز شوکه بودم . به دوستم ماجرارو گفتم ولی اون گفت فیلمشه . اما من می دونستم واقعیت داره . فقط نمی دونستم باید چی کار کنم . از طرفی دوست داشتم زنگ بزنم و باهاش حرف بزنم از طرفی می ترسیدم اوضاع بدتر بشه . سر دو راهی گیر کرده بودم و واقعا احساس می کردم پل های پشت سرم رو سرم خراب شدند . به هر زوری بود فردا شد . تاشب حالم بد بود . هیچ کسی هم درکم نمی کرد . میدونستم یه اتفاق بد قراره بیفته ...

اردیبهشت ماه بود . تا کنکور چیزی نمونده بود . ولی من از همه ی رقیبام عقب تر بودم . همه ی بچه ها یا کتابخونه می رفتند یا تو خونه درس می خوندند ولی من تو اتاقم درو می بستم و غصه می خوردم . جرات نداشتم حتی یه اس ام اس بهش بدم . روزهای تلخ و افتضاحی رو سپری می کردم . به خاطر اینکه نخواسته بودم بهش بگم چشم!داشتم منفجر می شدم

بالاخره گوشیمو برداشتم . بعد از تقریبا ۱ هفته تصمیم گرفتم قید همه چیزو بزنم و اس ام اس بدم . داشتم می نوشتم سلام که یک دفعه گوشی تو دستام لرزید . کوتوله بود . اس ام اس داده بود . قلبم پرید تو دهنم . داشتم از خوشحالی بال در میاوردم . ـ سلام چه خبر خوش میگذره؟ با اینکه لحنش عجیب بود ولی جوابش رو دادم . گفت تو بخش بستری بوده و انتظار داشته من برم ملاقاتش . گفت دلش تنگ شده . گفت معذرت می خواد و... .منم خر شدم و غرورم و کنار گذاشتم و گفتم خیلی دوست دارم بابت همه چی معذرت بیا دیگه با هم خوب باشیم و خلاصه عقلم جاشو به قلبم داده بود و یک لحظه هم با خودم نگفتم ممکنه اینا نقشه ی جدیدش باشه . دل می دادم و قلوه می گرفتم . شب خوابیدم و خواب دیدم با کوتوله دارم تو همون پارک قدم می زنم و  با هم به حرفایی که زدیم می خندیم . مثل یه رویا بود . کاش بیدار نمی شدم

صبح تا از خواب پاشدم اول به موبایلم نگاه کردم . پاکت نامه . ذوق زده شدم . توی دلم گفتم چقدر دوستم داره . خوندمش : آدرس خونتونو پیدا کردم از روی قبض موبایلت تا تو باشی که دیگه گنده گوزی نکنی . آدرس رو کامل نوشته بود . سیم کارتم به نام مادرم بود . اسم و فامیل مادرم و حتی پدربزرگمم نوشته بود . گفت تو حتی اسمتم دروغ گفتی . گفت فکر می کردم با بقیه فرق داری

نمی دونم درک میکنی یا نه . تمام بدنم می لرزید . یخ کرده بودم . سرم گیج می رفت . چشام سیاهی می رفت . فقط اون لحظه بود که با تمام وجود گفتم خدایا خودت کمکم کن . از جهت آدرس تقریبا خیالم راحت بود چون آدرس توی قبض موبایل مال خونه قبلیمون بود و پدرم عوضش نکرده بود . اما می ترسیدم . از همه چی . به اینکه از کجا این اطلاعات و گیر آورده بود فکر نمی کردم فقط می ترسیدم . با این حال مدام پایین ساختمون رو نگاه می کردم .

ساعت از ۸ که گذشت بهش زنگ زدم . قهقهه می زد . اسم مادرمو میاورد منم گفتم آخه کودن من هنوز ۱۸ سالم نشده بوده که به نام خودم خط بخرم اینم اسم من نیست آدرسم آدرس ما نیست بی خود خودتو خسته کردی . لرزش صدام ترس درونم رو تابلو کرد . می لرزیدم و داد می زدم ولی سعی کردم دیگه حرف زشت نزنم . دفعه ی بعد اون زنگ زد . معلوم بود خوشحاله . منم تقریبا آروم شده بودم . خیلی با هم حرف زدیم . می گفت هر طور شده میام خونتونو پیدا می کنم همه ی مکالمه هامونو نشون بابات می دم . چند روز همین طور گذشت . اون تهدیدم می کرد . منم که شکست خورده بودم روز به روز مریض تر می شدم . یه شب کابوسشو دیدم . کابوس پدرم که همه چیزو فهمیده بود و منو میزد . کابوس خنده های تمسخر آمیز اون . ۲۰ تا والیوم خوردم . ولی هیچیم نشد . دریغ از یه ذره خواب الودگی . بیرون از خونه قیافه ی مبدل می ساختم که نشناستم . یادمه یه بار چادر رفیقمو سرم کردم . دنیام خراب شده بود . می تونستم پیشنهادش و قبول کنم و مدتها باهم خوش باشیم . مثل بقیه . مگه چی میشد؟

خیلی فکرا به سرم زد که تلافی کنم . توی اون روز های زجر آور بود که چشمم یکی دیگه رو گرفت . خوشگل و قد بلند و هیکلی و آقا . ماجرای من و محمد ربطی به شما نداره فقط بگم کوتوله بازهم بهم زنگ زد و قدرتشو به رخم کشید ولی پوست من کلفت شده بود . بهش گفتم اگه ۱ بار دیگه زنگ بزنی یا پیام کوتاه بفرستی ازت شکایت می کنم . همین برای قطع رابطه کافی بود . ولی هنوز نفهمیدم اون اطلاعاتو از کجا گیر آورده بود .

کوتوله ی من اسمش سپهر بود . هنوزم توی بالاخونه ی قلبم جا داره با اینکه عذابم داده .